CAMPINGKATTEN

Chick-magnets. Zo'n uitdrukking die de lading in een keer dekt. Wij zijn cat-magnets. En ook wel een beetje verleiders pur sang omdat we het leuk vinden om vreemde katten op hun gemak te stellen. Waar we ook staan, op welke camping dan ook. En dan heb ik ook nog een man die een poes al gauw zielig vindt een daarom kattenbrokjes koopt.

Deze schoonheid troffen we aan op ons laatste logeeradres. Vreselijk schuw, onze kennismaking vond plaats bij de receptie waar een enorme zak met kattenvoer stond en waar hij in dook. Op lokgeluiden kwam hij niet af, we werden stoïcijns genegeerd.

We trokken de conclusie dat het een zwervertje was, vreselijk mager. Dus je snapt het wel, de eerste paar brokjes diende als lokmiddel. We mochten hem aaien en we  besloten, hij en wij dat we elkaar lief vonden.

Binnen no time was hij bij ons als wij op de camping waren. Maar ook als we terug kwamen, lag hij op ons te wachten, al gauw relaxt slapend op een van onze stoelen. Hoe bijzonder is dat?  En het is niet dat hij andere campinggasten niet bezocht maar we stonden er versteld van hoe snel hij ons het gevoel gaf dat we bij elkaar hoorden. 

Op een bepaald moment toen ik hem van mijn schoot tilde voelde ik een keihard tumor bij zijn buik, ter grote van een ei. Je weet dan nog steeds niet van wie de kat echt is, wie doet je daar op aan? Andere gasten dachten dat hij van de kippenboer aan de overkant van de weg was.

De eigenaresse van de camping sprak me aan: of wij de kat eten gaven? Dat ze 'm terwijl wij weg waren uit onze stoelen hadden moeten jagen. Want als hij dat bij ons mag dan doet hij dat als wij weg zijn ook weer bij anderen. Die daar niet gediend van zijn. En dan moet hij weg. Hij bleek een jaar geleden bij de camping te zijn gedumpt. Ze noemden hem Bolle Bas omdat hij zo enorm dik was. "Maar nu is hij enorm afgevallen. Misschien wel omdat hij kikkertjes at bi de vijver"  Ik heb verteld van de tumor. En toegezegd hem niet meer te voeren. 

Maar ook met nadruk aangegeven dat we 'm niet weg zouden jagen. Want kijk toch eens naar de foto hierboven!! Bij ons is altijd een plekje voor een kat.

Vanaf dat moment zijn we gestopt met voeren en ook onze stoelen in gaan klappen voordat we naar bed gingen of als we bv een stuk gingen fietsen. Maar hij kleefde aan ons, vooral aan mijn lief. Als die naar het sanitairgebouw liep, volgde die rooie m om daarna weer met m terug te lopen naar t caravanekke. Voordat we gingen slapen zagen we m bij ons op de mat liggen pitten; zo vertrouwd. En bij opstaan lag hij er weer!

Zo lief, zo zielig. Want wij reizen verder. Wie zorgt ervoor dat hij beter wordt?